Η νοσταλγία της δραχμής και το Ευρώ που μετατράπηκε σε πετσετάκια...

Τώρα μας λείπουν τα μηδενικά. Τα πολλά μηδενικά της δραχμής. Οταν την αποχαιρετούσαμε στις αρχές του 2001, κανείς δεν φανταζόταν πόσο θα τη νοσταλγούσαμε. Είχε τα άσχημά της βέβαια. Μας φαίνονταν ακριβά τα γερμανικά αυτοκίνητα, τα γαλλικά αρώματα, τα ιταλικά ρούχα.
Ακρίβεια, πληθωρισμός, υψηλά επιτόκια. Οχι όμως κατάρρευση. Ούτε δάνεια από την Ε.Ε. και το ΔΝΤ για να ξεπληρώσουμε τα άλλα δανεικά. Τα δάνειά μας τότε σε δραχμές ήταν. Αν δεν είχαμε να τα πληρώσουμε, ο Χολαργός να 'ταν καλά. Τυπώναμε δεκαχίλιαρα, αν και τώρα μάλλον θα είχαμε βγάλει και το πενηνταχίλιαρο. Ομως στην εποχή του ευρώ, τα πράγματα άλλαξαν. Και μπορεί τελευταία στιγμή να γλιτώσαμε την πτώχευση.
Αλλά το ρολόι μετράει τον χρόνο μέχρι την αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Το Χρηματιστήριό μας το έχει ήδη καταγράψει το «κούρεμα», όπως λέγεται στις αγορές η χασούρα στο κεφάλαιο. Μένει τώρα και το κούρεμα των ομολογιούχων. Οι οποίοι, και αυτοί, μάλλον τώρα νοσταλγούν τις δραχμές. Γιατί τα πεντοχίλιαρα δεν είναι πετσετάκια;