Μεσσηνία:Το συναρπαστικό success story του κυρίου Ραδίκι

Τον Σωτήρη Λυμπερόπουλο μου τον σύστησε ένας φίλος μου μέσω Ίντερνετ πριν από κάμποσο καιρό. Μου έστειλε μια πολύ ατμοσφαιρική φωτογραφία του, στην οποία διασχίζει μια γέφυρα μέσα στο δάσος ψάχνοντας για άγρια χόρτα, γράφοντας για λεζάντα: «Δεν παίζεται αυτός ο τύπος, ρε μαλάκα!» (το τελευταίο, φιλικά). Και πραγματικά, αυτός ο τύπος δεν παίζεται. Και δεν είναι μόνο ότι τα παράτησε όλα και πήρε τα βουνά για να ζήσει όπως ονειρευόταν, ούτε ότι είχε την τύχη με το μέρος του και κατάφερε να βιοποριστεί από μία ασχολία που, ως παιδί της πόλης, ούτε θα σου πέρναγε απ” το μυαλό ότι μπορεί να είναι και επικερδής: το μάζεμα άγριων χόρτων και λουλουδιών, που έγιναν περιζήτητα σε ακριβά εστιατόρια (η τύχη, ως γνωστόν, βοηθάει τους τολμηρούς). Το ότι είναι, μάλιστα, πολυμήχανος και πολύ ωραίος τύπος, όπως και το ότι κυκλοφορεί με νταλίκες που πηγαινοέρχονται στη Μεσσηνία, όπου ζει μόνιμα τα τελευταία χρόνια, τον κάνουν ακόμα πιο cool.
Την ώρα που πίνουμε ένα πράσινο τσάι με μέλι και δυόσμο –το οποίο εξωτερικά μοιάζει με μοχίτο– μου μιλάει για την (απίθανη) μάγισσα Αφροξυλάνθη και τα παιδικά τραγούδια που ακούει τελευταία, την τρίμηνη κόρη του και για την ιδιότητα με την οποία συστήνεται και είναι αρκετά πρωτότυπη για τα ελληνικά δεδομένα. «Βασικά, συστήνομαι ως «ερευνητής τροφής»» λέει. «Τι θα πει αυτό; Ότι ψάχνω και βρίσκω υλικά ή φτιάχνω ένα φαγητό ανάλογα με τις απαιτήσεις του πελάτη μου. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα της δουλειάς μου και το μεγαλύτερό της κομμάτι είναι η άγρια τροφή. Δηλαδή, συλλέγω έναν τεράστιο αριθμό άγριων τροφών, οι οποίες είναι προσαρμοσμένες στις ανάγκες ενός εστιατορίου». Πιο cool, πεθαίνεις. «Και πώς ξέρεις ποια φυτά τρώγονται και ποια όχι;» ρωτάω ο άσχετος. «Υπάρχει ένα πράγμα που ονομάζεται εμπειρική γνώση» εξηγεί. «Όπως, π.χ., ξέρουμε ότι το ραδίκι τρώγεται». «Εννοώ, τι σχέση είχες με αυτό το πράγμα; Πώς απέκτησες αυτές τις γνώσεις;». «Ήξερα πέντε βασικά πράγματα. Μετά, όμως, όταν έμεινα στο χωριό, άρχισα να μαθαίνω σιγά-σιγά».