1 ΜΑΗ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΟΙ 200
«[…] Η πίστη μου εδώ συναντά τη δική σου. Το αύριο είναι σπουδαίο. Δεν φροντίσαμε μάταια για αυτή την κατάκτηση. Αυτή η πόλη θα παρθεί, αν όχι από τα χέρια μας, τουλάχιστον από χέρια παρόμοια με τα δικά μας, αλλά πολύ πιο ισχυρά… Αν εμείς ηττηθούμε, άλλοι άνθρωποι, τελείως διαφορετικοί από μας, τελείως ίδιοι με μας, θα κατέβουν ένα όμοιο βράδυ… και θα βαδίσουν σ’ αυτή τη Ράμπλα… Αλλά θα την πάρουν την πόλη…»
Βικτόρ Σέρζ, Η γέννηση της δύναμής μας, 1931
Τον Αύγουστο του 1886 η Αμερικάνικη Ομοσπονδία Εργαζομένων διακήρυττε ότι «οι οκτώ ώρες θ’ αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά». Στην κλιμάκωση του αγώνα έπεσε βόμβα, αναρχικοί εκτελέστηκαν, άλλοι αυτοκτόνησαν στη φυλακή. Κι όμως, χρόνια αργότερα, η κατάκτηση έγινε πραγματικότητα. Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται. Όταν λέμε «τίποτα δεν αλλάζει, είναι η ανθρώπινη φύση», στην πραγματικότητα λέμε «είναι ωραία να είμαστε δούλοι». Όλα όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα –το οκτάωρο, τα δικαιώματα, οι ε-λευθερίες– κατακτήθηκαν με αγώνα, με θυσίες, με αίμα. Και οι αφεντικάδες πάντα έχουν το θράσος να τα παίρνουν πίσω.
Στην Ελλάδα του σήμερα αυτό το μάθημα φαίνεται να έχει ξεχαστεί ολοκληρωτικά. Λίγες μέρες πριν από την Πρωτομαγιά, στο 39ο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, ο Γιάννης Παναγόπουλος επανεκλέγεται για άλλη μια φορά στην ηγεσία, κλείνοντας πάνω από είκοσι χρόνια «ισόβιας» προεδρίας, ενώ στην αρχή του έτους κάποιοι από τους εργαζομένους της Βιολάντα – λίγους μήνες μετά την πολύνεκρη έκρηξη που στοίχισε τη ζωή σε πέντε συνα-δέλφισσές τους – έφτασαν σε τέτοια επίπεδα χαμέρπειας ώστε να χειροκροτούν τον εργοστασιάρχη και υπεύ-θυνο της τραγωδίας έξω από τα δικαστήρια.
Αχυράνθρωποι των συμφερόντων, γλείφουν τους ισχυρούς με την ελπίδα μιας πρόσκαιρης διατήρησης της θέσης εργασίας τους, ενώ στην πραγματικότητα πουλάνε την αξιοπρέπειά τους, υπογράφουν τη συλλογική ταπείνωση και σβήνουν κάθε ίχνος αντίστασης. Αυτές οι εικόνες δεν είναι απλώς ντροπή. Είναι η ζωντανή απόδειξη της πλήρους αποσύνθεσης του επίσημου συνδικαλιστικού κινήματος: στρατηγοί χωρίς στρατό, υπηρέτες των αφεντικών, διαχειριστές της ήττας αντί για οργανωτές της ανατροπής της. Και έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτές τις συγκλονιστικές εικόνες από το παρελθόν, που ήρθαν στο φως πρόσφατα για να προ-καλέσουν ρίγη. Τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής να πηγαίνουν για εκτέλεση τραγουδώντας, την 1η Μάη του 1944, άφοβα με τις γροθιές υψωμένες. Το ύψιστο τίμημα για την συνδικαλιστική και πατριωτική τους δράση πληρώθηκε εκείνη την ματωμένη πρωτομαγιά.
Σε ένα καθεστώς που έχει κηρύξει τον εαυτό του μοναδική εναλλακτική και στήνει σφαγεία για όποιον αντιστέκεται από τα κάτω, το μόνο που μας μένει είναι η μία την άλλη. Να στηρίζουμε τις μάχες του σήμερα και να τις πληθύνουμε με φάρους τις αγωνίστριες του 1886, του 1936 και του 1944.
Η 1η Μάη δεν είναι αργία, είναι απεργία.
ΠΡΟΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ- ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΤΙΣ 10.30 ΣΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑΣ
ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑΤΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ
H αυτοοργανωμένη συνέλευση Κυπαρισσίας ‘κατά σαδδουκαίων’
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου