Άρθρο του Ο. Βουδούρη
Η συζήτηση για την ψήφο εμπιστοσύνης αποκάλυψε ακόμη ένα σημαντικό θέμα που αφορά στο ΠΑΣΟΚ. Αφορμή αποτέλεσε ένα ερώτημα που έθεσα στον κ. Βορίδη.
Πράγματι, ο κ. Βορίδης, αναφέρθηκε στην εισηγητική του ομιλία, σε διάφορα κείμενα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Κάποια αφορούσαν στη μελλοντική κοινωνία που οραματίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ, μια σοσιαλιστική κοινωνία, και άλλα στις προτάσεις του κ. Τσίπρα για την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, στο πλαίσιο του υπάρχοντος οικονομικού συστήματος, που είναι καπιταλιστικό. Διέκρινε μια αξεπέραστη αντίφαση μεταξύ αυτών των δυο προτάσεων και συμπέρανε ότι όσοι προτάσσουν το όραμα μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας και ταυτόχρονα προωθούν την ενίσχυση της επιχειρηματικότητας, είναι είτε «επικίνδυνοι», αν όντως θέλουν το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, είτε «ψεύτες» αν το λένε χωρίς να το εννοούν και μάλιστα προτάσσοντας μέτρα ενίσχυσης της οικονομίας στο υπάρχον πλαίσιο.
Προσωπικά δεν πιστεύω ότι υπάρχει αντίφαση αλλά αυτό δεν ήταν το θέμα της παρέμβασής μου. Ρώτησα όμως τον κ. Βορίδη μήπως του έχει διαφύγει με ποιους συγκυβερνά. Δηλαδή αν έχει αναλογιστεί ότι οι κυβερνητικοί του εταίροι του ΠΑΣΟΚ προσδιορίζονται ως… σοσιαλιστές! Οι οποίοι λογικά οραματίζονται μια σοσιαλιστική κοινωνία, που αν είναι σοσιαλιστική δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα και καπιταλιστική. Και επικαλέστηκα τα ιδρυτικά κείμενα του ΠΑΣΟΚ, τα οποία ρητά ορίζουν:
«Το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα αγωνίζεται για μια σοσιαλιστική Ελλάδα. Επιδιώκει την κοινωνική απελευθέρωση του εργαζόμενου Ελληνικού Λαού, που ταυτίζεται με το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Επιδιώκει την κοινωνικοποίηση του χρηματοδοτικού συστήματος στο σύνολό του, των βασικών μονάδων παραγωγής, καθώς και του μεγάλου εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου».
Πιο ξεκάθαρο δεν γίνεται και συνεπώς ρώτησα τον κ. Βορίδη σε ποια κατηγορία από τις δυο, που ο ίδιος όρισε, κατατάσσει τους σημερινούς σοσιαλιστές του ΠΑΣΟΚ με τους οποίους συνεργάζεται: στους «επικίνδυνους» ή στους «ψεύτες»;
Ο κ. Βορίδης δεν απάντησε. Αλλά ένας θερμόαιμος υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ, παρόν στη συνεδρίαση, ένοιωσε την ανάγκη να απαντήσει αντ’ αυτού. Η «απάντηση» ήταν ένας καταιγισμός ψευδών αρχικά και ύβρεων στη συνέχεια, προς εμένα που τολμώ να θέτω τέτοιες ερωτήσεις, σε βαθμό που ο προεδρεύον της ολομέλειας αναγκάστηκε να τον διακόψει. Προφανώς είχα ακουμπήσει ένα πολύ ευαίσθητο σημείο που πονάει αφόρητα και προκαλεί ανεξέλεγκτες αντιδράσεις. Δεν πονάει τόσο την ΝΔ, όπως είχα φανταστεί, όσο το κόμμα του κ. Βενιζέλου και ειδικά τα κυβερνητικά στελέχη που θέλουν να εμφανίζονται προσηλωμένα στις ιδρυτικές αξίες του ΠΑΣΟΚ.
Να θυμίσουμε ότι το 2009 ο τότε επικεφαλής του ΠΑΣΟΚ διακήρυττε «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και κέρδισε τις εκλογές με την δέσμευση της δίκαιης αναδιανομής του πλούτου. Αυτός ήταν και ο βασικός λόγος για τον οποίο, μη όντας μέλος του ΠΑΣΟΚ, έδωσα τότε τη μάχη μαζί με το κόμμα αυτό.
Σήμερα, ο κ. Βενιζέλος κυβερνά με τον κ. Σαμαρά, και τα στελέχη του νοιώθουν προφανώς άβολα να εφαρμόζουν χέρι-χέρι με τον κ. Βορίδη, τον κ. Γεωργιάδη και το πιο σκληρό τμήμα της ΝΔ, μια ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική. Νοιώθουν παγιδευμένοι μεταξύ της ιστορικής τους αναφοράς και των σημερινών επιλογών τους. Και, μαζί με την πολιτική τους ταυτότητα, χάνουν και την ψυχραιμία τους.

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου