1️⃣Κείμενο για την απελευθέρωση του εγκαταλελειμμένου χώρου του σταθμού ΟΣΕ Κυπαρισσίας
2️⃣στιγμιότυπα από την πρώτη εικόνα του χώρου πριν καθαριστεί και την εικόνα του κατά την διάρκεια της πρώτης εκδήλωσης
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΕΡΟΥΝ ΠΙΣΩ ΤΑ ΤΡΕΝΑ
ΕΔΩ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΧΑΡΑΖΟΥΜΕ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ
Κάποτε, η Κυπαρισσία χαρακτηριζόταν ως ο τελευταίος σταθμός του σιδηροδρομικού δικτύου της Ελλάδας, δεδομένο που κατέληξε να αποτελεί φολκλορική αναφορά σε ένα μακρινό παρελθόν που δεν θελήσαμε να αντιληφθούμε ποτέ, πώς και γιατί διαμορφώθηκε. Ένα παρελθόν καταγεγραμμένο στην μνήμη των ανθρώπων που ανέμεναν τα βαγόνια που θα κατέβαζαν ό,τι θα εμπλούτιζε την κοινωνική συνοχή μίας επαρχιακής πόλης. Ένα παρελθόν που καταγράφηκε σε ταινίες (βλ. Έρωτας στη Χουρμαδιά, 1990, σκην. Σταύρος Τσιώλης) και πια ανακαλείται μόνο μέσω της εικόνας εγκαταλελειμμένων κτιρίων και εγκαταστάσεων που χτίστηκαν πάνω στην παραχωρημένη γη της τοπικής κοινωνίας των αρχών του προηγούμενου αιώνα, για να προσφέρει επιβατικό και εμπορικό έργο.
Όμως, η πλήρης εγκατάλειψη των σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων δεν έγινε εν μία νυκτί, αλλά μέσω προγραμματισμένων τακτικών αλλεπάλληλης υποβάθμισης ανά τα χρόνια, με κύριο γνώμονα το εταιρικό κέρδος που υπόσχεται ο κρατικός μηχανισμός στους λίγους, και τις τραγικές και θανατηφόρες συνέπειες που προσφέρει στους πολλούς (βλ. Έγκλημα των Τεμπών, 28/2/2023). Στα του τόπου μας, οι τακτικές αυτές, έφεραν τους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Πελοποννήσου σε πρόωρη διάλυση και στην μετάλλαξη της κάποτε δημόσιας περιουσίας σε ιδιωτικά ακίνητα προς ενοικίαση επιχειρήσεων.
“Ερχόμαστε απ' την Αραπιά, την Αίγυπτο, την Παλαιστίνη, τη Συρία·
το κρατίδιο της Κομμαγηνής, που 'σβησε σαν το μικρό λυχνάρι [...]
καθένας κι ένα αξίωμα σαν το πουλί μες στο κλουβί του.”
θα γράψει ο Γιώργος Σεφέρης, στον Τελευταίο Σταθμό των διπλωματικών υπηρεσιών της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, πριν επιστρέψουν στα αξιώματά τους που άφησαν οι κατοχικές δυνάμεις. Αντίθετα, εμείς ερχόμαστε από την συλλογική συνείδηση που διαμορφώθηκε μέσα σε μία συνέλευση κατοίκων χωρίς αξιώματα, χωρίς προδιαγεγραμμένες λύσεις, με μόνο γνώμονα το τρίπτυχο της αντίστασης, της αυτοοργάνωσης και της αλληλεγγύης, ζητώντας την ζωή του τελευταίου σταθμού μας πίσω, στα χέρια της κοινότητας που την παραχώρησε. Δρούμε μέσα απ’ την ανάγκη για δημιουργική συνύπαρξη, επιτρέποντας έτσι, σε μία σειρά από δυνατότητες να ζυμωθούν και να γίνουν πραγματικότητα. Ονειρευόμαστε τον παλιό σταθμό του ΟΣΕ σαν ένα τόπο που δημιουργείται ξανά και ξανά, στα όρια ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό, στις επίπεδες επιφάνειες που μας ζητάνε να χαραχτούν οι διαδρομές μας και μας καλεί να αναρωτηθούμε:
▪️Πόσο χώρο έχει η ουτοπία στην καθημερινότητά μας;
▪️Πώς ένας χώρος μπορεί να απελευθερωθεί και να αφιερωθεί στην καλλιέργεια μιας
συλλογικής συνείδησης και μιας συλλογικής νοημοσύνης;
Αναλαμβάνουμε δράση και θέτουμε τις βάσεις αυτού του χώρου ανοίγοντας στην τοπική κοινωνία τον παρατημένο σταθμό του ΟΣΕ, κάνοντας εργασίες καθαρισμού και συντήρησης, εσωτερικά και εξωτερικά. Οργανώνοντας δράσεις επαναλειτουργίας του χώρου, με δανειστική βιβλιοθήκη, χώρο ανάγνωσης και μελέτης, συντήρηση, καταγραφή και έκθεση του σιδηροδρομικού αρχείου, χώρο προβολών, ομιλιών και συζητήσεων, εκπαιδευτικά εργαστήρια και σεμινάρια αυτομόρφωσης, συλλογικές κουζίνες, ανταλλακτικά παζάρια και πολιτιστικά δρώμενα.
Ανοίγοντας τον χώρο, δεν επιθυμούμε να τον κλείσουμε για τις ιδέες, τις ανάγκες και τις προτιμήσεις μίας μερίδας ατόμων. Αντιθέτως, σας καλούμε να συμμετάσχετε ελεύθερα στην διαμόρφωση, την οργάνωση και την επιτέλεση των δράσεων του απελευθερωμένου χώρου του σταθμού. Ονομάζουμε τον χώρο του παλιού σταθμού, “Ελεύθερο κοινωνικό χώρο ΟΣΕ Κυπαρισσίας” και εξυπηρετούμε την ανάγκη να αποτελέσει και πάλι ένα κοινωνικό αγαθό για την τοπική κοινότητα, όπου η μεταφορά συναντάει την κυριολεξία.
Αυτοοργανωμένη συνέλευση Κυπαρισσίας “κατά Σαδδουκαίων”
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου