🔴 Στο Ρίπεσι, η μνήμη πήζει σε τυρί. Η παράδοση από το 1850 έως σήμερα".
♦️ Στο τριήμερο της Πρωτομαγιάς, εκεί που η άνοιξη μυρίζει θυμάρι και παλιά χώματα, στο Ρίπεσι στήνεται μια ζωντανή τυροκομική γραμμή συνέχειας όπως μας πληροφορεί ο αναγνώστης μας Σταύρος Ριπεσιώτης από την περιοχή.
Η μάνα και γιαγιά Μαρία, 88 χρονών, κρατά ακόμη το τιμόνι. Κάθε μέρα, πρόβειο γάλα από έναν από τους τελευταίους κτηνοτρόφους του χωριού μεταμορφώνεται στα χέρια της σε τυρί και μυζήθρα. Όπως γινόταν πάντα. Με ρυθμό που σέβεται τον χρόνο και τη μνήμη.
Γύρω της, τρία από τα εγγόνια και δύο από τα παιδιά της. Μαθητευόμενοι. Γιατί εδώ η γνώση περνά από γενιά σε γενιά, από βλέμμα σε βλέμμα.
♦️ Και τα λεβέτια…
Το μεγάλο, κουβαλημένο στην πλάτη από τον προπάππου Γιάννη Κόλλια, περπατώντας από την Κυπαρισσία στο Ρίπεσι, γύρω στο 1850.
Το μικρό, αγορασμένο στην Καλαμάτα το 1939 από τον αδελφό της γιαγιάς Δήμητρας, τον Δημήτρη, σε επίσκεψη από την Αμερική με τον καημό του τόπου.
Δύο σκεύη. Δύο αιώνες. Ένα σπίτι.
Κάθε πήξη, μια υπόσχεση.
Κάθε καλούπι, μια αφήγηση.
Κάθε γεύση, μια επιστροφή.
Και κάπως έτσι, αθόρυβα και πεισματικά, το παρελθόν δεν χάνεται. Συνεχίζεται.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου