Η φράση αυτή αποτυπώνει με τον πιο γλαφυρό (και μελαγχολικό) τρόπο μια πραγματικότητα που πονάει εδώ και χρόνια την Πελοπόννησο, και ειδικότερα την περιοχή της Τριφυλίας. Η εικόνα των σκουριασμένων ραγών που χάνονται μέσα στις βάτους και τα αγριόχορτα δεν είναι απλώς μια αισθητική υποβάθμιση, αλλά το σύμβολο μιας χαμένης ευκαιρίας για την ανάπτυξη της περιοχής, σύμφωνα με πολλά δημοσιεύματα από το kyparissianews.com.
Η Κατάσταση Σήμερα: Φύση εναντίον Σιδήρου
Αυτή τη στιγμή, το δίκτυο της Τριφυλίας (και ευρύτερα της Μεσσηνίας) βρίσκεται σε κατάσταση λειτουργικής νέκρωσης.
Υποδομές σε αποσύνθεση: Οι γραμμές, οι σταθμοί και τα συστήματα ασφαλείας έχουν αφεθεί στη μοίρα τους από το 2011, όταν ανεστάλη η λειτουργία του μετρικού δικτύου της Πελοποννήσου.
Λεηλασίες και φθορές: Η έλλειψη φύλαξης έχει οδηγήσει σε κλοπές υλικού (χαλκός, σίδερο) και βανδαλισμούς στους ιστορικούς σταθμούς, πολλοί από τους οποίους είναι αρχιτεκτονικά κοσμήματα.
Περιβαλλοντική κάλυψη: Σε πολλά σημεία, η φύση έχει κυριολεκτικά "καταπιεί" τις ράγες, κάνοντας το κόστος επαναφοράς τους να αυξάνεται εκθετικά κάθε χρόνο που περνάει.
Γιατί φτάσαμε στην «Ταφόπλακα»;
Η απαξίωση δεν ήρθε τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας σειράς παραγόντων:
Η «Κατάρα» της Μετρικής Γραμμής: Το δίκτυο της Πελοποννήσου είναι μετρικό (πλάτος 1 μέτρο), γεγονός που το καθιστά ασύμβατο με το σύγχρονο ευρωπαϊκό δίκτυο (1,435 μ.). Η αναβάθμισή του θεωρείται από πολλούς «ασύμφορη» οικονομικά.
Η Στροφή στους Αυτοκινητόδρομους: Η ολοκλήρωση σύγχρονων οδικών αξόνων έριξε το βάρος στις οδικές μεταφορές, αφήνοντας το τρένο στο περιθώριο.
Οικονομική Κρίση και ΟΣE: Η χρόνια υποχρηματοδότηση και η ανάγκη για «εξορθολογισμό» οδήγησαν στο κλείσιμο γραμμών που δεν θεωρούνταν κερδοφόρες, χωρίς όμως να υπολογιστεί η κοινωνική και περιβαλλοντική τους αξία.
Υπάρχει «Φως» στο Τούνελ;
Παρά την απογοήτευση, υπάρχουν φωνές και προτάσεις που αρνούνται να δεχτούν το οριστικό τέλος:
Τουριστικός Σιδηρόδρομος: Η Τριφυλία διαθέτει εκπληκτικό φυσικό κάλλος. Μια σύνδεση τύπου «Τρένου του Πηλίου» ή «Οδοντωτού», που θα συνέδεε την Κυπαρισσία με την Ολυμπία και τον Πύργο αλλά και την Καλαμάτα, θα μπορούσε να αποτελέσει παγκόσμιο πόλο έλξης.
Πράσινη Μετακίνηση: Σε μια εποχή που η Ευρώπη επενδύει δισεκατομμύρια στο σιδηρόδρομο για τη μείωση των ρύπων, η εγκατάλειψη υπαρχόντων δικτύων μοιάζει με στρατηγικό αναχρονισμό.
Τοπική Πίεση: Δήμοι και τοπικοί φορείς συνεχίζουν να ζητούν την ένταξη του δικτύου σε προγράμματα ανάπλασης, ακόμα και αν αυτό αφορά αρχικά μόνο τη χρήση «ποδηλατοδρεζινών» (rail biking).
Η αλήθεια είναι σκληρή: Για να φύγει η «ταφόπλακα», δεν αρκεί η νοσταλγία. Χρειάζεται πολιτική βούληση, ένα ρεαλιστικό επιχειρηματικό σχέδιο και, κυρίως, η κατανόηση ότι το τρένο στην Τριφυλία δεν είναι παρελθόν, αλλά ένα μέλλον που περιμένει να το ανακαλύψουμε ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου