SOS εκπέμπουν οι αρτοποιοί στην Μεσσηνία λόγω αυξήσεων και ενέργειας

 

Η κατάσταση για τους αρτοποιούς της Μεσσηνίας (αλλά και ολόκληρης της χώρας) είναι πράγματι οριακή. Το «SOS» που εκπέμπουν δεν είναι απλώς ένα σχήμα λόγου, αλλά μια κραυγή αγωνίας για την επιβίωση ενός παραδοσιακού κλάδου που δέχεται πυρά από παντού.

Ας δούμε τους βασικούς λόγους που η «ζύμη δεν φουσκώνει» πια για τους επαγγελματίες του νομού:

1. Το Ενεργειακό Κόστος

Οι φούρνοι είναι από τις πλέον ενεργοβόρες επιχειρήσεις. Οι αυξήσεις στο ηλεκτρικό ρεύμα και το φυσικό αέριο έχουν εκτινάξει τα λειτουργικά έξοδα σε επίπεδα που συχνά ξεπερνούν το ίδιο το κέρδος από τις πωλήσεις.

2. Η «Φωτιά» στις Πρώτες Ύλες

Δεν είναι μόνο η ενέργεια. Οι αρτοποιοί έρχονται αντιμέτωποι με συνεχείς ανατιμήσεις σε:

• Άλευρα: Λόγω γεωπολιτικών αναταραχών και διεθνών τιμών.

• Ηλιέλαιο και ελαιόλαδο: Βασικά συστατικά για τα παραδοσιακά μεσσηνιακά προϊόντα (όπως τα παξιμάδια και οι λαλαγγίδες).

• Ζάχαρη και γαλακτοκομικά: Που επηρεάζουν τη ζαχαροπλαστική πλευρά του φούρνου.

3. Ο Ανταγωνισμός από το «Bake-Off»

Τα μεγάλα σούπερ μάρκετ που προσφέρουν κατεψυγμένο, προψημένο ψωμί (bake-off) σε χαμηλότερες τιμές, «κλέβουν» μερίδιο αγοράς από τον παραδοσιακό φούρνο της γειτονιάς, ο οποίος δεν μπορεί να συμπιέσει άλλο τα κόστη του χωρίς να θυσιάσει την ποιότητα.

---

Τι ζητά ο κλάδος στη Μεσσηνία;

Οι εκπρόσωποι των αρτοποιών (όπως η Συντεχνία Αρτοποιών Μεσσηνίας) συνήθως εστιάζουν σε συγκεκριμένα αιτήματα προς την πολιτεία:

• Μείωση του ΦΠΑ στο ψωμί και τα είδη αρτοποιίας.

• Επιδοτήσεις στην ενέργεια που να ανταποκρίνονται στις πραγματικές ανάγκες ενός φούρνου.

• Πάταξη του αθέμιτου ανταγωνισμού από σημεία πώλησης που δεν πληρούν τις προϋποθέσεις του «παραδοσιακού αρτοποιείου».

Το διακύβευμα

Αν κλείσει ο φούρνος της γειτονιάς, δεν χάνεται μόνο μια επιχείρηση. Χάνεται:

1. Η τοπική οικονομία: Οι αρτοποιοί στηρίζουν Μεσσήνιους παραγωγούς.

2. Η παράδοση: Συνταγές και γεύσεις που δεν αναπαράγονται σε βιομηχανική κλίμακα.

3. Ο κοινωνικός ιστός: Ο φούρνος παραμένει ένα από τα τελευταία σημεία καθημερινής ανθρώπινης επαφής.

Είναι σαφές ότι χωρίς δραστικά μέτρα στήριξης, το παραδοσιακό καρβέλι κινδυνεύει να γίνει «είδος πολυτελείας» ή να εξαφανιστεί μπροστά στο βιομηχανοποιημένο προϊόν.