ΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ κάτω από κόστος: Ο ελαιώνας της Πελοποννήσου δεν χωράει άλλη ρουλέτα - kyparissianews.com- ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑ, ΜΕΣΣΗΝΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ

kyparissianews.com- ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΡΙΦΥΛΙΑ, ΜΕΣΣΗΝΙΑ, ΕΛΛΑΔΑ

24ΩΡΗ ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΑΠΟ ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ-ΤΡΙΦΥΛΙΑ- ΜΕΣΣΗΝΙΑ

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ


Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2026

ΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ κάτω από κόστος: Ο ελαιώνας της Πελοποννήσου δεν χωράει άλλη ρουλέτα


 Τρία ευρώ το κιλό. Από εκεί ξεκίνησε φέτος το ελαιόλαδο στον Χανδρινό, με τις πρώτες πράξεις του Νοεμβρίου στα 3 έως 3,10 ευρώ, ενώ στην Πύλο και στη Χώρα δεν ξεπέρασαν τα 3,30. Η ποιότητα είναι καλή, οι αποδόσεις όμως συγκρατημένες: γύρω στο 10% στην περιοχή της Πύλου, δηλαδή δέκα κιλά λάδι από κάθε εκατό κιλά ελιές.

Για όποιον ζει από τον ελαιώνα, το εισόδημα της χρονιάς κρίνεται μέσα στις λίγες εβδομάδες της συγκομιδής. Φέτος κρίνεται σε μια τιμή που, για πολλούς ελαιώνες της Μεσσηνίας και της Λακωνίας, φτάνει οριακά ή δεν φτάνει για να καλύψει τα έξοδα. Το ερώτημα είναι ποιος οφείλει το σχέδιο Β όταν συμβαίνει αυτό: ο παραγωγός, ο συνεταιρισμός ή το κράτος.

Από 5,95 σε 4,10 ευρώ μέσα σε τρεις εβδομάδες

Τη ρουλέτα την έζησε φέτος η Λακωνία. Στις αρχές Οκτωβρίου ο Αγροτικός Ελαιουργικός Συνεταιρισμός Αγίων Αποστόλων πούλησε περίπου 55 τόνους πρώιμου λαδιού από Αθηνοελιά στα 5,95 ευρώ το κιλό. Ακολούθησαν πράξεις στα 4,60 και, στις 20 Οκτωβρίου, συμφωνία για 140 τόνους εξαιρετικού παρθένου στα 4,10 ευρώ. Το κόστος στη νότια Λακωνία υπολογίζει σε τουλάχιστον 4 ευρώ το κιλό ο πρόεδρος του συνεταιρισμού, Παναγιώτης Μπατσάκης, με τα εργατικά να απορροφούν από μόνα τους 2,80 έως 3 ευρώ. «Πουλάμε για να πληρώσουμε τους εργάτες», δήλωσε στον τοπικό Τύπο.

Στη Μεσσηνία ο πρόεδρος της οργάνωσης παραγωγών «Νηλέας», Γιώργος Κόκκινος, τοποθετεί το κόστος λίγο πάνω από τα 3 ευρώ για τη συστηματική καλλιέργεια και έως τα 5 σε άλλους ελαιώνες. Με την τιμή του Νοεμβρίου, ακόμη και ο καλύτερα οργανωμένος παραγωγός απλώς βγάζει τα έξοδά του. Σε ανθρώπινη κλίμακα, το έδειξε ο πρόεδρος της Κοινότητας Λαχανάδας, Ανδρέας Γιαννουκάκης, με το παράδειγμα ενός συγγενή του: 360 κιλά λάδι πουλήθηκαν 1.032 ευρώ, τα εργατικά κόστισαν 980, και έμειναν 52 ευρώ για ολόκληρη τη δουλειά της χρονιάς.

Η τιμή γράφεται μακριά από τον ελαιώνα

Στη διεθνή χονδρική, το εξαιρετικό παρθένο της Πελοποννήσου κινήθηκε στις αρχές Νοεμβρίου στα 3,50 με 3,60 ευρώ το κιλό. Το ισπανικό Picual της Ανδαλουσίας βρισκόταν στα 3,40 με 3,60 και το τυνησιακό στα 3,15 με 3,25. Το λάδι της Μεσσηνίας, με όλη τη φήμη του, πουλιέται στην ίδια ζώνη τιμής με το λάδι μιας χώρας που παράγει πολλαπλάσιες ποσότητες.

Η πίεση δεν είναι ελληνική ιδιαιτερότητα. Στην ίδια την Ισπανία, ο Σύνδεσμος Ελαιοκομικών Δήμων (AEMO) υπολογίζει για το 2026 κόστος από 4,18 έως 5,31 ευρώ το κιλό στον παραδοσιακό ελαιώνα και εκτιμά ότι πάνω από τα τρία τέταρτα της ισπανικής ελαιοκαλλιέργειας δουλεύουν με ζημία ή στο όριο. Στην ίδια μελέτη ο εντατικός ελαιώνας παράγει με 3 έως 3,50 ευρώ. Τα νούμερα που δίνουν οι παραγωγοί της Μεσσηνίας και της Λακωνίας, από 3 έως 5 ευρώ, μοιάζουν πολύ περισσότερο με τα πρώτα.

Ο ισχυρότερος αντίλογος είναι ότι η αγορά του λαδιού είναι κυκλική. Μια αποτυχημένη σοδειά στην Ισπανία ή στην Τυνησία, ή ζημιές από γλοιοσπόριο εδώ, μπορούν να ανεβάσουν τις τιμές μέσα στη σεζόν, ενώ ο συστηματικός παραγωγός, με τα νούμερα του ίδιου του Κόκκινου, στέκεται κοντά στο όριο. Ο αντίλογος έχει βάση. Ο κύκλος όμως ωφελεί μόνο όποιον μπορεί να τον περιμένει. «Οι παραγωγοί πουλάνε αναγκαστικά», λέει ο πρόεδρος του «Νηλέα», και όποιος πρέπει να πληρώσει μεροκάματα τον Νοέμβριο πουλά στην τιμή του Νοεμβρίου. Αν η ανάκαμψη έρθει τον Φεβρουάριο, θα βρει το λάδι του ήδη φορτωμένο.

Τρία επίπεδα για ένα σχέδιο Β

Το σχέδιο Β δεν το οφείλει ένας από τους τρεις, και όσο ο καθένας περιμένει τον άλλον, το πληρώνει ο παραγωγός.

Ο παραγωγός μπορεί να διαλέξει την ποιότητα που πληρώνεται και την ομάδα που πουλά μαζί. Τον Ιούνιο, όταν το εξαιρετικό παρθένο της Μεσσηνίας πουλιόταν στα 3,70 με 3,90 ευρώ, το πιστοποιημένο ΠΟΠ έπιανε 5 ευρώ και ήταν δυσεύρετο, όπως περιέγραφε ο διευθυντής του Αγροτικού Συνεταιρισμού «Ένωση» Μεσσηνίας, Γιάννης Πάζιος.

Ο συνεταιρισμός μπορεί να γίνει αυτό που ο μεμονωμένος παραγωγός δεν είναι: αποθήκη και διαπραγματευτής. Δεξαμενές, χρηματοδότηση της αναμονής και κοινή πώληση είναι η διαφορά ανάμεσα σε όποιον πουλά επειδή πρέπει και σε όποιον πουλά επειδή συμφέρει.

Το κράτος οφείλει θεσμούς, όχι επιδοτήσεις που μπαλώνουν μία χρονιά. Μια μόνιμη και δημόσια καταγραφή κόστους και τιμών, έλεγχοι στην ποιότητα του λαδιού που εισάγεται και στην ετικέτα του, και φθηνή χρηματοδότηση για όσους συνεταιρισμούς επενδύουν σε αποθήκευση και τυποποίηση. Την κριτική στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης την έχει διατυπώσει ο βουλευτής Αργολίδας Γιώργος Γαβρήλος, που κατηγορεί το Υπουργείο για απουσία ολοκληρωμένης στρατηγικής και για μέτρα που δεν έχουν προχωρήσει, όπως ένα Εθνικό Συμβούλιο και ένα Παρατηρητήριο για το ελαιόλαδο. Η απουσία στρατηγικής είναι πραγματικό πρόβλημα. Κανένα Παρατηρητήριο όμως δεν θα άλλαζε μόνο του την τιμή στον Χανδρινό, αν ο παραγωγός συνεχίσει να μπαίνει στη συγκομιδή χωρίς δεξαμενή, χωρίς ομάδα και χωρίς χρόνο.

Οι τιμές του ελαιολάδου θα ανεβαίνουν και θα πέφτουν, και κανείς στην Πελοπόννησο δεν μπορεί να το αλλάξει αυτό. Μπορεί όμως να αποφασίσει αν ο ελαιώνας της θα μπαίνει σε κάθε σεζόν με μία μόνο επιλογή, την τιμή της ημέρας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Pages