Αν ο ρόλος ενός πολιτιστικού συλλόγου εξαντλείται σε ένα πανηγύρι τον χρόνο, τότε δεν υπηρετεί τον πολιτισμό· απλώς διαχειρίζεται μια εκδήλωση. Ο πολιτισμός δεν είναι τα τραπέζια, τα σουβλάκια και η ορχήστρα. Αυτά είναι η γιορτή. Ο πολιτισμός είναι ό,τι μένει όταν τελειώσει η γιορτή. Είναι το μονοπάτι που καθαρίστηκε και θα το περπατήσουν οι επόμενες γενιές. Είναι η πέτρινη βρύση που διασώθηκε, το εγκαταλελειμμένο σχολείο που ξαναζωντάνεψε, το τοπικό προϊόν που απέκτησε αξία, η ιστορία του χωριού που καταγράφηκε πριν χαθεί μαζί με τους τελευταίους ανθρώπους που τη θυμούνται. Είναι τα παιδιά που έμαθαν να αγαπούν τον τόπο τους όχι από τα λόγια, αλλά από τη συμμετοχή.
Ένας πραγματικός πολιτιστικός σύλλογος δεν περιμένει την επιχορήγηση για να κινηθεί. Δημιουργεί, συνεργάζεται, οραματίζεται και διεκδικεί. Γίνεται η συνείδηση της τοπικής κοινωνίας και όχι ο διοργανωτής μιας καλοκαιρινής βραδιάς.
Η ελληνική ύπαιθρος δεν θα σωθεί με περισσότερα πανηγύρια. Θα σωθεί όταν οι σύλλογοί της γίνουν εργαστήρια ιδεών, εθελοντισμού, περιβαλλοντικής ευθύνης, πολιτισμού, παιδείας και τοπικής ανάπτυξης.
Όταν γίνουν η κινητήρια δύναμη που θα κρατήσει τους νέους κοντά στον τόπο τους και θα δώσει λόγο στους επισκέπτες να επιστρέψουν.
Το ζητούμενο δεν είναι να γεμίζει η πλατεία για μία νύχτα.
Το ζητούμενο είναι να ζωντανεύει το χωριό ολόκληρο τον χρόνο.
Ήρθε η ώρα να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει πολιτιστικός σύλλογος. Να περάσουμε από τη διαχείριση των εκδηλώσεων στη διαμόρφωση του μέλλοντος. Γιατί ο πολιτισμός δεν είναι το χειροκρότημα μιας βραδιάς. Είναι η κληρονομιά που αφήνουμε στις επόμενες γενιές.
Γιάννης Λάσκαρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου