ΣΗΜΕΡΑ κρίνουμε ένα πολύ κρίσιμο ζήτημα της ελληνικής πολιτικής πραγματικότητας, το οποίο συχνά περιγράφεται ως «επικοινωνιακή πολιτική» ή πολιτική των δημοσίων σχέσεων, σε αντίθεση με την ουσιαστική παραγωγή έργου.
Το φαινόμενο που περιγράφετε —όπου βουλευτές (όχι μόνο στη Μεσσηνία, αλλά σε όλη την επικράτεια) πραγματοποιούν συναντήσεις με Υπουργούς απλώς για να βγάλουν μια φωτογραφία και να εκδώσουν ένα δελτίο τύπου— είναι διαχρονικό και πηγάζει από συγκεκριμένες παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος:
1. Η «Πολιτική της Φωτογραφίας» vs. Έτοιμοι Φάκελοι
Η ωρίμανση ενός έργου (π.χ. ένας οδικός άξονας, μια υποδομή ύδρευσης, η αναβάθμιση ενός νοσοκομείου) απαιτεί σοβαρή τεχνική προετοιμασία: μελέτες σκοπιμότητας, περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις, κοστολόγηση και εξεύρεση χρηματοδοτικών εργαλείων (ΕΣΠΑ, Ταμείο Ανάκαμψης κ.λπ.). Όταν ένας βουλευτής επισκέπτεται ένα Υπουργείο χωρίς «έτοιμο φάκελο» από την τοπική αυτοδιοίκηση ή τους αρμόδιους φορείς, η συνάντηση μοιραία περιορίζεται σε μια θεωρητική συζήτηση.
2. Το «Κατόπιν Ενεργειών Μου»
Στην πολιτική κουλτούρα της περιφέρειας, επιβιώνει ακόμα η ανάγκη του βουλευτή να δείξει στους ψηφοφόρους του ότι «πιέζει» την κεντρική εξουσία για τα τοπικά προβλήματα. Το δελτίο τύπου που αναφέρει ότι «ο Υπουργός είδε με θετικό μάτι το αίτημα» ή ότι «δεσμεύτηκε να το εξετάσει» λειτουργεί ως ασπίδα: ο βουλευτής μεταθέτει την ευθύνη στον Υπουργό και ταυτόχρονα δείχνει στους εκλογείς του ότι «τρέχει» για τον τόπο, εξασφαλίζοντας την πολιτική του επιβίωση.
3. Οι Υποσχέσεις χωρίς Αντίκρισμα
Οι Υπουργοί, από την πλευρά τους, συχνά μοιράζουν γενικές υποσχέσεις για να κρατήσουν τις ισορροπίες μέσα στο κόμμα και να μην δυσαρεστήσουν τους βουλευτές της περιφέρειας. Γνωρίζουν καλά ότι χωρίς ώριμες μελέτες, οι υποσχέσεις αυτές δεν πρόκειται να υλοποιηθούν άμεσα, οπότε το ρίσκο για τους ίδιους είναι μικρό.
Το αποτέλεσμα: Η Μεσσηνία —ένας νομός με τεράστιες αναπτυξιακές δυνατότητες στον τουρισμό, την αγροτική παραγωγή και τις υποδομές— όπως και πολλές άλλες περιοχές, συχνά βλέπει μεγάλα προγράμματα και αναγκαία έργα (π.χ. οδικοί άξονες, αντιπλημμυρικά, διαχείριση υδάτων) να βαλτώνουν, την ίδια ώρα που οι τοπικές εφημερίδες και τα sites κατακλύζονται από πανομοιότυπα, «κενά» δελτία τύπου.
Η πραγματική αλλαγή σε αυτό το μοντέλο έρχεται μόνο όταν η ίδια η κοινωνία και οι τοπικοί φορείς (Δήμοι, Επιμελητήρια) σταματήσουν να επιβραβεύουν την επικοινωνία και αρχίσουν να ζητούν λογοδοσία βασισμένη σε χειροπιαστά αποτελέσματα (KPIs — δείκτες απόδοσης): Πόσα χρήματα εκταμιεύθηκαν; Πότε δημοπρατείται το έργο; Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου