Η αγορά του ελαιολάδου βρίσκεται πράγματι σε μια φάση έντονης διόρθωσης και «παγώματος», με τις τιμές παραγωγού να δέχονται σημαντικές πιέσεις και τις αγοραπωλησίες να γίνονται με το σταγονόμετρο.
Αυτή η εικόνα αποτυπώνει ανάγλυφα τη μετάβαση από την περίοδο των ιστορικών υψηλών (όπου το ελαιόλαδο είχε μετατραπεί σε «υγρό χρυσό») σε μια νέα πραγματικότητα αυξημένης προσφοράς και επιφυλακτικότητας.
1. Πού κυμαίνονται οι τιμές αυτή τη στιγμή
Το εύρος των 3,40 έως 5,00 ευρώ το κιλό αποτελεί πλέον τη νέα βάση για τις συναλλαγές στην ελληνική ύπαιθρο, ανάλογα με την ποιότητα, την οξύτητα και την περιοχή:
Εξαιρετικό Παρθένο (Extra Virgin): Οι τιμές για τα τυπικά έξτρα παρθένα ελαιόλαδα (οξύτητας έως 0,3-0,4) έχουν υποχωρήσει αισθητά, κινούμενες πλέον στην περιοχή των 3,70 έως 4,50 ευρώ/κιλό στις περισσότερες περιοχές (Κρήτη, Λακωνία). Μόνο πολύ ιδιαίτερες παρτίδες ή πιστοποιημένα ΠΟΠ (π.χ. Καλαμάτας) καταφέρνουν να αγγίξουν ή να κρατήσουν το «ταβάνι» των 5,00 ευρώ/κιλό.
Κοινό Παρθένο: Κινείται χαμηλότερα, στην περιοχή των 3,20 έως 3,50 ευρώ/κιλό.
Βιομηχανικό (Λαμπάντε): Έχει υποχωρήσει ακόμη περισσότερο, πέφτοντας σε ορισμένες περιπτώσεις κάτω από τα 3,00 ευρώ/κιλό (κοντά στα 2,30 - 2,60 ευρώ).
2. Οι 3 βασικοί λόγοι της πτώσης
Η απότομη αυτή προσγείωση των τιμών δεν είναι τυχαία, αλλά οφείλεται σε έναν συνδυασμό παραγόντων που άλλαξαν τις ισορροπίες στην παγκόσμια αγορά:
Α. Η επιστροφή της Ισπανίας και οι προσδοκίες της νέας σοδειάς
Μετά από δύο συνεχόμενες χρονιές ακραίας ξηρασίας που «στέγνωσαν» τις ισπανικές δεξαμενές, οι καιρικές συνθήκες βελτιώθηκαν. Οι εκτιμήσεις για την επερχόμενη εγχώρια και διεθνή παραγωγή είναι εξαιρετικά ευνοϊκές (με την Ισπανία να στοχεύει ξανά σε παραγωγή που μπορεί να ξεπεράσει τους 2 εκατομμύρια τόνους). Η προοπτική μιας γεμάτης αγοράς το φθινόπωρο πιέζει τις τρέχουσες τιμές προς τα κάτω.
Β. Η πίεση από την Τυνησία
Η Τυνησία μπήκε πολύ δυναμικά στο παιχνίδι των εξαγωγών με μεγάλες διαθέσιμες ποσότητες και άκρως ανταγωνιστικές τιμές (κοντά στα 3,80 - 4,10 ευρώ/κιλό για το έξτρα παρθένο). Αυτό επιτρέπει στους μεγάλους Ευρωπαίους αγοραστές (κυρίως Ιταλούς και Ισπανούς) να καλύπτουν τις ανάγκες τους φθηνότερα, προσπερνώντας τα ακριβότερα ελληνικά αποθέματα.
Γ. Στάση αναμονής και «ψυχολογικό πάγωμα»
Οι έμποροι και οι βιομηχανίες τυποποίησης αγοράζουν μόνο τις απολύτως απαραίτητες ποσότητες για να καλύψουν τις άμεσες ανάγκες τους, περιμένοντας να δουν πόσο ακόμα θα πέσουν οι τιμές. Από την άλλη πλευρά, πολλοί παραγωγοί που κράτησαν αποθέματα ελπίζοντας σε καλύτερες τιμές βρίσκονται τώρα σε δίλημμα, καθώς βλέπουν τα περιθώρια κέρδους τους να συμπιέζονται επικίνδυνα κοντά στο κόστος παραγωγής (το οποίο λόγω ελλείψεων εργατικών χεριών και ακριβών εφοδίων παραμένει υψηλό).
⚠️ Το μεγάλο ερώτημα: Η μεγάλη πρόκληση για τους Έλληνες ελαιοπαραγωγούς πλέον είναι αν η πτώση αυτή θα σταθεροποιηθεί σε βιώσιμα επίπεδα ή αν η πίεση θα συνεχιστεί, κάνοντας τη συγκομιδή της νέας σοδειάς οικονομικά οριακή για πολλές περιοχές της χώρας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου