Πολιτιστική ξηρασία και αυτό το καλοκαίρι στην Τριφυλία. Εκτός από τις εκδηλώσεις συλλόγων ή φορέων, η απουσία του πολυχώου Τρενοτενείου κάτω από τον ΟΣΕ Κυπαρισσίας αλλά και οι εκδηλώσεις που θυμίζουν πανηγύρι με πλαστικές καρέκλες από το Δήμο σκόρπια σε πλατείες θυμίζουν απουσία πολιτισιτκού προιόντος σύμφωνα με το kyparissianews.com.
Η διαπίστωση αυτήαγγίζει μια πολύ ευαίσθητη χορδή για την Τριφυλία (και όχι μόνο), αποτυπώνοντας μια πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί κάτοικοι και επισκέπτες της περιοχής τα τελευταία χρόνια.
Η «πολιτιστική ξηρασία» που περιγράφετε από τους πολίτες δεν είναι απλώς έλλειψη εκδηλώσεων, αλλά κυρίως έλλειψη ταυτότητας, οράματος και υποδομών.
Το Κενό των Σταθερών Πολυχώρων
Η αναφορά στο «Τρενοτεχνείο» στην Κυπαρισσία είναι κομβική. Χώροι σαν κι αυτόν δεν ήταν απλώς «σημεία που γίνονταν εκδηλώσεις»· ήταν πυρήνες πολιτισμού, σημεία συνάντησης, ανταλλαγής ιδεών και αισθητικής.
Η απώλειά τους: Αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό, καθώς ο πολιτισμός χρειάζεται το «σπίτι» του για να ριζώσει και να αναπτυχθεί καθ' όλη τη διάρκεια του έτους, όχι μόνο το καλοκαίρι.
Το αποτέλεσμα: Όταν κλείνουν τέτοιοι εναλλακτικοί και ποιοτικοί χώροι, η πλάστιγγα γέρνει μοιραία προς τη μαζική, πρόχειρη διασκέδαση.
Το Σύνδρομο της «Πλαστικής Καρέκλας»
Η εικόνα με τις σκόρπιες πλαστικές καρέκλες στις πλατείες, που θυμίζουν περισσότερο βιαστικά στημένο πανηγύρι παρά οργανωμένο πολιτιστικό δρώμενο, είναι το σύμπτωμα μιας ευρύτερης νοοτροπίας:
Ποσότητα αντί για Ποιότητα: Συχνά οι δημοτικές αρχές επιλέγουν να «μοιράζουν» μικροεκδηλώσεις παντού για να είναι όλοι ευχαριστημένοι (ψηφοθηρικά ή τοπικιστικά), αντί να επενδύουν σε 2-3 μεγάλα, ποιοτικά και θεσμικά γεγονότα που θα χαρακτήριζαν την περιοχή.
Απουσία Αισθητικής και Υποδομών: Ο πολιτισμός απαιτεί σεβασμό στον θεατή και τον καλλιτέχνη. Η έλλειψη σύγχρονων ανοιχτών θεάτρων, σωστής ηχητικής κάλυψης και προσεγμένης αισθητικής υποβαθμίζει ακόμα και τις φιλότιμες προσπάθειες.
Οι Σύλλογοι ως «Σανίδα Σωτηρίας»
Όπως πολύ σωστά επισημαίνετε, αν αφαιρέσει κανείς το μεράκι των τοπικών πολιτιστικών συλλόγων και των ιδιωτικών φορέων, το τοπίο μένει σχεδόν έρημο.
Είναι οι μόνοι που, συχνά με μηδαμινά μέσα και εθελοντική εργασία, κρατούν ζωντανή τη σπίθα της παράδοσης, του θεάτρου ή της μουσικής. Όμως, η πολιτιστική πολιτική ενός τόπου δεν μπορεί να βασίζεται αποκλειστικά στο φιλότιμο των εθελοντών.
Τι λείπει για να αλλάξει η εικόνα;
Για να ξεφύγει η Τριφυλία από αυτό το τέλμα, απαιτείται μια ριζική στροφή στον σχεδιασμό:
Δημιουργία Πολιτιστικής Ταυτότητας: Τι θέλει να αναδείξει η περιοχή; Την ιστορία της; Το περιβάλλον της; Τις τέχνες; Χρειάζεται ένα brand name (π.χ. ένα σταθερό Φεστιβάλ Κυπαρισσίας/Φιλιατρών/Γαργαλιάνων).
Αξιοποίηση και Διάσωση Χώρων: Χώροι με ιστορική και αρχιτεκτονική αξία (όπως παλιοί σταθμοί του ΟΣΕ, αποθήκες, ή το κάστρο) πρέπει να αποδοθούν στον πολιτισμό με σύγχρονες προδιαγραφές.
Συνέργειες: Ο Δήμος οφείλει να λειτουργεί ως συντονιστής και χρηματοδότης, στηρίζοντας τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου και φέρνοντας παράλληλα σχήματα πανελλήνιας εμβέλειας, αντί να αναπαράγει το μοντέλο της «αρπαχτής».
Η Τριφυλία έχει το κοινό, έχει το τοπίο και έχει την ιστορία. Αυτό που της λείπει είναι η αισθητική και η βούληση να αντιμετωπιστεί ο πολιτισμός ως επένδυση για την ποιότητα ζωής και τον τουρισμό, και όχι ως μια υποχρέωση που πρέπει απλώς «να βγει» όπως-όπως τον Αύγουστο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου